Awit ng mga Awit 2

Kabanata 2

א אֲנִי֙ חֲבַצֶּ֣לֶת הַשָּׁר֔וֹן שֽׁוֹשַׁנַּ֖ת הָעֲמָקִֽים׃
1 Ako ay rosas ng Saron, liryo ng mga lambak.
ב כְּשֽׁוֹשַׁנָּה֙ בֵּ֣ין הַחוֹחִ֔ים כֵּ֥ן רַעְיָתִ֖י בֵּ֥ין הַבָּנֽוֹת׃
2 Gaya ng liryo sa gitna ng mga tinik, gayon ang aking sinta sa gitna ng mga dalaga.
ג כְּתַפּ֙וּחַ֙ בַּעֲצֵ֣י הַיַּ֔עַר כֵּ֥ן דּוֹדִ֖י בֵּ֣ין הַבָּנִ֑ים בְּצִלּוֹ֙ חִמַּ֣דְתִּי וְיָשַׁ֔בְתִּי וּפִרְי֖וֹ מָת֥וֹק לְחִכִּֽי׃
3 Gaya ng puno ng mansanas sa gitna ng mga punongkahoy sa gubat, gayon ang aking sinisinta sa gitna ng mga binata. Sa lilim nito ay nanabik ako at naupo, at ang bunga nito ay matamis sa aking panlasa.
ד הֱבִיאַ֙נִי֙ אֶל־בֵּ֣ית הַיָּ֔יִן וְדִגְל֥וֹ עָלַ֖י אַהֲבָֽה׃
4 Dinala niya ako sa bahay ng alak, at ang kanyang watawat sa akin ay pag-ibig.
ה סַמְּכ֙וּנִי֙ בָּֽאֲשִׁישׁ֔וֹת רַפְּד֖וּנִי בַּתַּפּוּחִ֑ים כִּי־חוֹלַ֥ת אַהֲבָ֖ה אָֽנִי׃
5 Alalayan ninyo ako ng mga kakaning pasas, sapinan ninyo ako ng mga mansanas, sapagkat ako'y may sakit ng pag-ibig.
ו שְׂמֹאלוֹ֙ תַּ֣חַת לְרֹאשִׁ֔י וִימִינ֖וֹ תְּחַבְּקֵֽנִי׃
6 Ang kanyang kaliwang kamay ay nasa ilalim ng aking ulo, at ang kanyang kanang kamay ay yumayakap sa akin.
ז הִשְׁבַּ֨עְתִּי אֶתְכֶ֜ם בְּנ֤וֹת יְרוּשָׁלִַ֙ם֙ בִּצְבָא֔וֹת א֖וֹ בְּאַיְל֣וֹת הַשָּׂדֶ֑ה אִם־תָּעִ֧ירוּ ׀ וְֽאִם־תְּעֽוֹרְר֛וּ אֶת־הָאַהֲבָ֖ה עַ֥ד שֶׁתֶּחְפָּֽץ׃ (ס)
7 Pinanunumpa ko kayo, mga anak na babae ng Jerusalem, sa mga gasela o sa mga usa sa parang, na huwag ninyong gambalain o pukawin ang pag-ibig hangga't ito'y kanyang ninanais.
ח ק֣וֹל דּוֹדִ֔י הִנֵּה־זֶ֖ה בָּ֑א מְדַלֵּג֙ עַל־הֶ֣הָרִ֔ים מְקַפֵּ֖ץ עַל־הַגְּבָעֽוֹת׃
8 Ang tinig ng aking minamahal! Narito, siya'y dumarating, lumulukso sa mga bundok, tumatalon sa mga burol.
ט דּוֹמֶ֤ה דוֹדִי֙ לִצְבִ֔י א֖וֹ לְעֹ֣פֶר הָֽאַיָּלִ֑ים הִנֵּה־זֶ֤ה עוֹמֵד֙ אַחַ֣ר כָּתְלֵ֔נוּ מַשְׁגִּ֙יחַ֙ מִן־הַֽחֲלֹּנ֔וֹת מֵצִ֖יץ מִן־הַֽחֲרַכִּֽים׃
9 Ang aking minamahal ay katulad ng isang gasela o ng isang batang usa. Narito, siya'y nakatayo sa likod ng aming pader, nagmamasid mula sa mga bintana, sumisilip mula sa mga siwang ng sala-sala.
י עָנָ֥ה דוֹדִ֖י וְאָ֣מַר לִ֑י ק֥וּמִי לָ֛ךְ רַעְיָתִ֥י יָפָתִ֖י וּלְכִי־לָֽךְ׃
10 Nagsalita ang aking minamahal at sinabi sa akin: “Bumangon ka, aking sinta, aking marikit, at humayo ka.”
יא כִּֽי־הִנֵּ֥ה הסתו [הַסְּתָ֖יו] עָבָ֑ר הַגֶּ֕שֶׁם חָלַ֖ף הָלַ֥ךְ לֽוֹ׃
11 Sapagkat narito, lumipas na ang taglamig; ang ulan ay natapos na at wala na.
יב הַנִּצָּנִים֙ נִרְא֣וּ בָאָ֔רֶץ עֵ֥ת הַזָּמִ֖יר הִגִּ֑יעַ וְק֥וֹל הַתּ֖וֹר נִשְׁמַ֥ע בְּאַרְצֵֽנוּ׃
12 Ang mga bulaklak ay lumitaw na sa lupa; dumating na ang panahon ng pag-awit, at ang huni ng batu-bato ay naririnig na sa aming lupain.
יג הַתְּאֵנָה֙ חָֽנְטָ֣ה פַגֶּ֔יהָ וְהַגְּפָנִ֥ים ׀ סְמָדַ֖ר נָ֣תְנוּ רֵ֑יחַ ק֥וּמִי לכי [לָ֛ךְ] רַעְיָתִ֥י יָפָתִ֖י וּלְכִי־לָֽךְ׃ (ס)
13 Pinahinog na ng puno ng igos ang kanyang mga murang bunga, at ang mga puno ng ubas, sa kanilang mga bagong bunga, ay nagbibigay ng halimuyak. Bumangon ka, aking sinta, aking marilag, at halika na.
יד יוֹנָתִ֞י בְּחַגְוֵ֣י הַסֶּ֗לַע בְּסֵ֙תֶר֙ הַמַּדְרֵגָ֔ה הַרְאִ֙ינִי֙ אֶתּ־מַרְאַ֔יִךְ הַשְׁמִיעִ֖ינִי אֶת־קוֹלֵ֑ךְ כִּי־קוֹלֵ֥ךְ עָרֵ֖ב וּמַרְאֵ֥יךְ נָאוֶֽה׃ (ס)
14 Aking kalapati, na nasa mga bitak ng bato, sa kublihan ng mga baytang, ipakita mo sa akin ang iyong anyo, iparinig mo sa akin ang iyong tinig, sapagkat ang iyong tinig ay matamis at ang iyong anyo ay kaaya-aya.
טו אֶֽחֱזוּ־לָ֙נוּ֙ שֽׁוּעָלִ֔ים שֽׁוּעָלִ֥ים קְטַנִּ֖ים מְחַבְּלִ֣ים כְּרָמִ֑ים וּכְרָמֵ֖ינוּ סְמָדַֽר׃
15 Hulihin ninyo para sa amin ang mga sora, ang maliliit na sora na sumisira sa mga ubasan, habang ang aming mga ubasan ay may murang ubas.
טז דּוֹדִ֥י לִי֙ וַאֲנִ֣י ל֔וֹ הָרֹעֶ֖ה בַּשּׁוֹשַׁנִּֽים׃
16 Ang aking minamahal ay akin, at ako ay kanya — siya na nagpapastol sa gitna ng mga liryo.
יז עַ֤ד שֶׁיָּפ֙וּחַ֙ הַיּ֔וֹם וְנָ֖סוּ הַצְּלָלִ֑ים סֹב֩ דְּמֵה־לְךָ֨ דוֹדִ֜י לִצְבִ֗י א֛וֹ לְעֹ֥פֶר הָאַיָּלִ֖ים עַל־הָ֥רֵי בָֽתֶר׃ (ס)
17 Hanggang sa humihip ang hangin ng araw at maglaho ang mga anino, bumaling ka, mahal ko, at tumulad ka sa isang gasela o sa isang batang usa sa mga bundok ng paghihiwalay.
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata